úfff draugarnir á hótel Áningu er sko aldeilis að færa sig upp á skaftið. Ég skrapp niður í frystiklefa áðan að taka út brauð. Frystiklefinn er risastór með stórri, þungri stálhurð. Þegar ég er komin inn í klefann lokast hurðin á eftir mér og festist. Ég bilaðist úr hræðslu og henti mér á hurðina og öskraði og lét öllum illum látum en hurðin haggaðist ekki. Eftir nokkra sekúndur var mér orðið ansi kalt og var eiginlega bara búin að sætta mig við það að henni yrði ekki haggað. Var meira segja farin að pæla í að skrifa lokaskilaboðin með ufsa og brauði í kælinum. Svo algjörlega upp úr þurru opnaðist hún svo aftur. Ef einhver ætlar að reyna að halda því fram að þetta hafi verið gustur eða eitthvað slíkt er það ekki möguleiki. Hurðin er mjööööööög þung og klefinn einangraður. mér varð samt ekkert meint af þessu ævintýri mínu annað en ég held ég sé að fá smá kvef.

Annars hef ég alltaf haft mikla trú á draugum, álfum og dvergum. mér finnst einhvern veginn að þeir hljóti að vera til. Samt hef ég að sama skapi aldrei trúað á guð nokkurn tímann. Ætli það sé ekki vegna þess að mamma og pabbi hafa aldrei verið neitt sérstaklega trúuð og hafa aldrei lagt mikið upp úr því að ala börnin sín upp við bænir og boðorð.