Tootles

2007-01-25T15:55:00.000-08:00

Babyfever
Ég er búin að vera passa Arnald Loga systurson minn tvo daga í vikunni. Drengurinn er átta mánaða og mesta yndi í geiminum. Svo rólegur og þægilegur að það þarf lítið sem ekkert að hafa fyrir honum. Eftir þessa daga er ég algjörlega barnaóð. Mig langar í fyrsta skipti á ævi minni í mitt eigið barn. Eggjastokkarnir klingja svo hátt að ég er að springa. Það hjálpaði ekki upp á þegar eldri systursonur minn tæplega þriggja ára gutti labbaði til mín og sagði: Tótla ég elska þig og kyssti mig svo á vangann. Hljóp svo til móður sinnar og tilkynnti að hann hefði sko elskað Tótlu sína.

Svo eru allir í kringum mig ólettir eða nýbúnir að eiga. Alls staðar eru lítil krúttleg börn. ARG!

Annars lenti ég í snilldar senu í miðbænum þegar ég var að svæfa litla guttann í vagninum sínum í bankastrætinu. Það labbaði upp að mér ungur maður frá kirkju Jesú krists og byrjaði að spjalla.

M: Do you belive in Jesu christ

Tótla: uhm no

M: Not even a litle bit

T: No, not at all

M: DO you want to learn about our church?

T: No thank you, I have no interest in your church

M: What about your child miss, do you want it to go to hell?

T: uhmmm this isnt my child and I dont belive in hell either

Hérna tók maðurinn dramatíska pásu og gerði krossmark yfir vagninum.

T: Could you please just leave us alone.

M: I hope you will regret your actions before its to late miss. You and the child will go to hell.

Ég strunsaði í burtu hálfhlægjandi beint í fangið á Bjarna Bernharð sem öskraði ljóð í eyrað á mér. Ég tók honum fagnandi eftir atvikið með Jesúmanninn og splæsti í eina bók frá honum. Hmmm það segir kannski eitthvað um mig að hafa meiri áhuga á hvað geðsjúkur morðingi hefur að segja en trúboði krists.

2006-12-14T08:56:00.000-08:00

2006-12-13T06:48:00.000-08:00

Tótla klára
Jamms finnst ég vera ótrúleg gáfuð í augnablikinu. Tveir eldri og vitrari laganemar spurðu mig spurningar áðan og ég svaraði henni með glans án þess að hika.

Spurningin var reyndar hvernig losnaði Mjallhvít við eitraða eplið. En það er annað mál, ég vissi eitthvað sem þau vissu ekki. Hurra

2006-11-23T04:47:00.000-08:00

Ég er farin að halda að það sé bölvun á mér.
Það bakkaði bíll á mig í gærkvöldi. Ég datt í jörðina og rann undir bílinn og hann keyrði svo bara í burtu. Ég lá aðeins í snjónum og fór yfir líkamann minn og sá að ekkert var brotið og mér var ekkert sérstaklega illt nein staðar. Þar sem ég var símalaus stóð ég bara upp og rölti mér heim.

Mér fannst þetta bara svo ótrulega súrt að ég veit eiginlega ekki enn hvernig ég á að bregðast við þessu. Er smá marin og verkjar aðeins í kroppinn en er að öðru leyti heil. Það sem er aðallega að trufla mig er hvernig helv. bílstjorinn gat fengið af sér að keyra bara í burtu.

Þannig að ef þú varst að keyra grænan bíl í Granaskjólinu klukkan eitt í gærkvöldi þá langar mig bara að segja þér að þú ert fífl og ég hata þig!!

2006-11-01T08:36:00.000-08:00

Tilfinningasveiflur er pottþétt orð dagsins.

Ég er til skiptis ofur hamingjusöm og svo glöð að vera til að ég er að springa eða mig langar bara einfaldlega ekki að vera til og vil helst bara hverfa.

Hausinn á mér á sitt eigið líf og ég skil stundum ekkert í honum.

2006-10-25T08:49:00.000-07:00

Mér finnst heimurinn alltaf að verða brenglaðari og brenglaðari. Þetta ógeðslega raðnauðgaramál sem er í gangi núna truflar mig alveg endalaust mikið. Hvernig geta tveir menn sammælst um að fara út saman og misþyrma stelpum? Þegar ég les og heyri svona þá langar mig bara að fara og hverfa eitthvert ofan í holu.

Eftir að ég kom heim frá Kenya hafa konur á öllum aldri nálgast mig og sagt mér sínar sögur af ofbeldi. Stundum er það vinkonur mínar en oft líka bara konur sem ég þekki ekki neitt en hafa einhverja þörf til að deila með mér sinni reynslu. Hafa líklega heyrt eitthvað af mínu máli og virðast finna til einhverrar samkenndar. Á tímabili gekk það svo langt að ég réði einfaldlega ekki við meiri viðbjóð og fór bara að skæla þegar fólk byrjaði að segja mér frá. Mér fannst eins og hver ein og einasta kona á Íslandi hefði verið misþyrmt og það talaði bara enginn um það. Ég spurði þær líka allar hvort þær hefðu kært og hvað haldiði að svarið hafi verið undantekningarlaust?

Nei það er aldrei gert neitt í svona málum eða nei það hefði verið svo erfitt fyrir mig að sanna það eða nei ég treyst mér ekki í það o.s.frv. Ég skil það mjög vel að vissu leyti en það er bara svo sorglegt að fólk komist upp með svona lagað. Já það er ekki bara ofbeldi í útlandinu, Ísland er alveg jafnslæmt.

2006-10-18T12:09:00.000-07:00

Lífið hjá mér þessa daganna er enginn dans á rósum. Inngangsprófið í lögfræðinni er á laugardaginn næsta þannig ég bý hálfpartinn á þjóðarbókhlöðunni sem er svo sem ágætt. Berst við það að halda mér við lestur sem er oft mjög erfitt þar sem ég á einstaklega auðvelt með að fara að dagdreyma um eitthvað allt annað

Ég og Elín erum komnar með mikla drauma um að stofna munaðarleysingjahæli í Zimbabwe eða í Kenýa og komnar langt með pælingar um fjármögnun og annað slíkt. Ég dett oft inn í þær pælingar í lengri tíma þangað til ég slæ mig utan undir og held áfram. Málið er bara að það er svo margt spennandi að gerast í heiminum sem mig langar að taka þátt i og fæst af því er á Íslandi.

Hinn uppáhaldsdagdraumurinn minn er fríið mitt í Flórens. Ég er búin að panta flug út 27.des og heim aftur 10 jan. Oft er ég að hugsa til seinustu ferðar til Flórens þar sem ég eyddi heilu dögunum í að rölta um torg og sitja á kaffihúsum með kaffibolla eða rauðvinsglas.

Svo þegar ég dett aftur inn í alvöru heiminn minn á þjóðarbókhlöðunni fer ég að horfa að horfa i kringum mig og pæla í fólkinu sem situr nálægt mér. Hvað það sé að læra og hvernig líf það eigi og svo framvegis. Annars er svo ótrúlega mikið af skrýtnu og skemmtilegu fólki hérna.

Það labbaði að mér strákur áðan og tilkynnti mér það að ég væri guðdómlegur dansari. Ég fór bara að hlægja þar sem ég hef ekki álitið mig einhvern sérstakan dansara fram að þessu. Ég spurði hann hins vegar hvar hann hefði eiginlega séð mig dansa. Þá var það á Sólon. Ég roðnaði niður í tær og forðaði mér í burtu. Málið er að ég og vinkonur mínar notum sólon til að dansa eins og fífl því að þar er hvors sem er aldrei neinn sem við þekkjum og við getum hagað okkur eins og hálfvitar. Við keppum yfirleitt í titlinum versti dansarinn. Það getur verið allt frá kjúklingadansinum yfir í trylltan tangó við Justin Timberlake. Þannig að úfffffff þessi drengur var spes...

Annars ætla ég að reyna að massa þetta nám áður en ég fer að hugsa um eitthvað allt allt annað.

2006-09-29T11:02:00.000-07:00

Jæja nú er alltof langt síðan ég hef bloggað. Seinast var ég stödd í útlegð á Sauðárkróki en er nú komin heim og hef hafið laganám í Háskólanum. Ég bý heima hjá ma og pa í augnablikinu ásamt Höska bró og hef það bara mjög fínt. Finnst ég samt orðin vera alltof fullorðin og er stöðugt að reyna að hemja það einhvern vegin. Aðallega með því að "fara út að leika" með vinum mínum á helstu skemmtistaða borgarinnar og reyna að missa mig ekki algjörlega í lestri.

Málið er bara einfaldlega það að mér finnst lögfræðin svooooooooo skemmtileg í 90% tilfella. Þetta er svoldið eins og að lesa sögu, krimma og félagsfræði bara allt í einum pakka. Mig langar bara að sitja upp á hlöðu og velta mér upp úr dómsmálum. Eina vandamálið hingað til er að sumir lögfræðispekingarnir skrifa á svo fornu máli að ég þarf að sitja með orðabók mér til stuðnings svo að ég skilji örugglega textann sem ég er að lesa en ég er samt að venjast því þannig að það er algjör snilld.

Það sem mér finnst áhugaverðast við þetta allt saman að ég er alltaf að komast að því meir og meir hvað lagakerfið okkar er meingallað. Þá er ég aðallega að tala um siðferðilega þáttinn í þessu öllu saman. Ég er að þjálfa mig upp í að lesa með hausnum en ekki hjartanu og reynist það alveg ofboðslega erfitt. Því að lögin eiga jú að vera til að vernda fólkið í landinu en stundum snýst það alveg við. Gott dæmi um það er að í nauðgunarákvæðum er ekki talið til nauðgunar að skella sér upp á meðvitundarlausa manneskju. Því að það er ekki nauðgun ef manneskjan getur ekki sagt nei eða barist á móti. HVAÐ ER ÞAÐ????

Annað gott dæmi einnig í sambandi við nauðganir er það að refsiramminn er ekki nýttur. Ég spurði kennarann minn í tíma afhverju hann væri ekki nýttur eins og í öllum öðrum refsilögum. Hann svaraði mér því að það væri svo erfitt að sanna þetta o.s.frv. (sem er gömul saga, ég skil það fullkomlega) en svo sagði hann líka að þetta væri glæpur sem væri bara gegn einni manneskju og þar af leiðandi hefði ekki jafnmikil áhrif á þjóðfélagið í heild eins og t.d. fíkniefna eða fjársvikamál. Mig langaði til að öskra ég varð svo reið. Skiptir það sem sagt ekki máli af því að það er bara búið að eyðileggja líf einnar manneskju???

Allaveganna ég hef ekki bloggað heillengi og það eina sem mig langar að skrifa um er skólinn. Ég er að verða frekar sorgleg. Það verður ekki við mig talandi eftir svona ár. Ég verð týpískur lögfræðingur sem missi mig í minni eigin fræðigrein og verð ekki til umræðu um neitt annað.

over and out frá bókhlöðunni.

2006-07-31T21:29:00.000-07:00

Fordómar eða FORdómar

Ég er að vinna með litháenskum strák á hótelinu sem heitir Larry. Við höfum alltaf átt mjög þægileg samskipti af því að ég hef í rauninni ekkert lagt mig fram við að kynnast honum og öfugt. Þannig að við höfum öðru hvoru spjallað saman í matarhléum en ekkert meira en það. Þangað til í kvöld. Hann fór að spurja mig af hverju það væri ekkert gert í þessum með vin okkar af hótelinu sem er samkynhneigður. Ég gerði mér ekki alveg grein fyrir hvað hann var að tala um þannig að ég fór að spurja hann betur út í það. Þá kom þessi líka þvílíka ræða um að samkynhneigt fólk væru barnaperrar sem smituðu börnin að alnæmi og seldu þau svo í kynlífsþrælkun. Samkvæmt honum er þetta fólk réttdræpt í hans heimalandi vegna þess hversu ógeðfellt og sjúkt það er. Hann tók meira segja nokkra velvalda leikþætti fyrir mig sem fjölluðu allir um hvernig félagar hans hefðu misþyrmt hommunum.

Ég fraus í smástund meðan ég var að hugsa til alls þess fólk í Litháen sem hefur verið beitt ofbeldi og drepið vegna kynhneigðar sinnar. Svo SAUÐ á mér og ég varð svo reið að ég þurfti að taka svona smáhlé og hvíla mig úti svo ég myndi ekki segja eða gera eitthvað sem ég sæi svo eftir. Því auðvitað eiga allir rétt á sinni skoðun sama hversu fávís eða sjúk sem hún er. Kannski hefur aumingja drengurinn lent í einhverju sem barn eða er bara hreinlega illa upp alin. Þessa setningu spilaði ég mjög oft í hausnum á mér áður en ég orkaði að fara að tala við hann aftur: Það eiga allir rétt á sinni skoðun

Þegar ég kom aftur inn var hann sárlega móðgaður að ég skildi hafa látið mig hverfa í smá stund. Því að ég er kona og á að hlusta á karlmann þegar hann talar. Ég sýni honum víst ekki nógu mikla virðingu eins og er og myndi aldrei verða góð eiginkona. Þegar hann sagði þetta fór ég bara að flissa og viðurkenndi það að ég yrði nú líklega aldrei mikið eiginkonuefni. Þá urlaðist drengurinn og hélt aðra ræðu um hvað konur á Íslandi ættu að þegja meira og hlusta á karlmennina. Þannig að ég á að bera skilyrðislausa virðingu fyrir honum af því að hann er með typpi. Ég tilkynnti honum snyrtilega að ég myndi bera virðingu fyrir honum þegar og ef að hann hefði unnið sér hana inn. Svo þurfti ég aðra pásu frá honum og skrapp aðeins burtu.

Í því hléi endurtók ég orðið menningarmismunur þúsund sinnum í hausnum á mér og umburðarlyndi og fleiri vel völd orð svo ég myndi ekki myrða drenginn þegar ég rækist á hann næst. Mér til mikillar gleði og ánægju elti hann mér út til að segja mér hversu íslenskar stelpur eru lauslátar og miklar hórur. Á þessum tímapunkti var mér allri lokið og ég þurfti með öllum mínum kröftum að halda aftur að mér. Ég ákvað að það væri ekki þess virði að æsa mig og hefði líklega lítið upp úr því. Ég fór því aftur inn og ákvað að reyna að forðast hann bara meðan ég gæti.

Mín skoðun er að fólk má hafa hvað skoðun sem er á fólki svo lengi sem það lætur það í friði og beitir ekki líkamlegu né andlegu ofbeldi. En það eru takmörk fyrir öllu. Menn sem hvetja til ofbeldis gagnvart minnihlutahópum eru ekki mikið skárri en þeir sem fremja það. Allaveganna gerði ég heiðarlega tilraun til þess að útskýra hvernig systemið virkar hér svo að hann færi ekki að reyna einhverjar aftökur á samkynhneigðum eða lauslátum konum. En það náði ekkert í gegn hjá drengnum og honum fannst við fáránleg þjóð að gera ekki ráð fyrir því að allir samkynhneigðir einstaklingar séu barnaperrar og losa okkur við þá.

Það fyndna við þetta allt saman var að þetta viðhorf hann til lífsins og tilverunnar kom svo aftan að mér. Ég hef kynnst þó nokkuð mörgum Litháum í gegnum tíðina og aldrei vottað fyrir svona viðhorfi. Svo einhvern veginn finnst mér að svona viðhorf séu útdauð í Evrópu og þetta finnist bara í menningarsamfélögum þar sem þróunin er komin styttra á veg. T.d. var ég pollróleg í Afríku þegar ég heyrði af aftökum á samkynhneigðum og galdramönnum þar af því að ég gerði mér grein fyrir að samfélagið er einfaldlega ekki komið lengra en það. Þvílíkur hryllingur sem það er og mér finnnst það hræðilegt en ég var við því búin þegar ég fór út.

Þetta kom svo flatt upp á mig þar sem ég er á heimavelli hér en ekki í heimsókn í framandi menningarsamfélagi þar sem ég veit að ég þarf að passa mig á því að bera virðingu fyrir skoðunum annarra hvað sem mér finnst sjálfri og jafnvel að halda mér bara alveg saman til að koma mér ekki í vandræði. Mér finnst einhvern veginn að þetta sé ekki til á Íslandi. Maður þurfi ekki að díla við kvennfyrirlitningu og fóbíu gagnvart samkynhneigðum á Fróninu. Allaveganna ekki svona áberandi. Kannski er samt svona augljós og áþreifanlegir fordómar skárri en þeir földu þá er allaveganna hægt að ræða þá.

Nú er ég búin að blaðra endalaust og setja mig á töluvert háan hest sem dómari alheimsins. En ég er bara að springa úr pirringi á öllu eins og er og varð að fá útrás þó að það sé ekki nema á lyklaborðið.

Over and out from Sauðárkrókur

2006-07-26T20:05:00.000-07:00

Það er saga sem ég hef oft sagt frá um tilviljanir lífsins en svo bættist önnur við um daginn sem var mjög svipuð þannig að ég verð eiginlega að deila þeim báðum.

Þegar ég var í Kenýa kynntist ég Kanadamanni fyrsta daginn minn sem varð mikill félagi minn þessa daga sem ég var þar. Hann átti fyrirtæki í Kanada sem gekk mjög vel þannig að hann seldi það og ákvað að ferðast um heiminn á hjólinu sínu. Þegar ég hitti hann var hann búinn að ferðast um í níu ár á hjólinu sínu. Við allaveganna hittumst í Kenýa og vorum að flakka um Nairobi saman. Þegar ég flutti svo í South C í úthverfi Kenýa og hann fór að flakka um landið bjóst ég aldrei við að sjá hann aftur. Tveimur mánuðum seinna var ég í New York að rölta um og það kallar einhver á mig. Þar sem ég var stödd í New York og var á röltinu ein leit ég ekki einu sinni við þá hljóp að mér maður og knúsaði mig í spað. Þá var það sem sagt hann og við fórum á kaffihús saman í NY og spjölluðum í fleiri klukkutíma. Þegar ég kvaddi hann svo í New York brosti hann bara og sagði við hittumst fljótt aftur.

Á hótel Áningu út í rassgati á Íslandi er að vinna sænsk stelpa sem heitir Sabine. Hún er bara nýbúin að flytja sig til okkar frá öðru hóteli á Norðurlandi. Svo komu krakkarnir vinir mínir af næsta bar í tjaldheimsókn á Sauðárkrók um daginn. Og litla systir Aríönu, Maryam ákvað að skella sér með þeim. Allaveganna ég bauð Sabine með að kíkja á krakkanna og þegar við komum til þeirra varð hún ótrúlega skrýtin og sagði svo Maryam? Svo fara þær að tala saman á fullu og ég fer eitthvað að spurja þær hvaðan þær þekkist. Þá sem sagt kynntust þær á Kúbu þar sem þær voru báðar að ferðast en Maryam var skiptinemi í Guetemala. Og hittust svo aftur í krummaskurðinu á Sauðárkróki... :Þ

Æi svona hlutir geta varla verið tilviljanir er það?

2006-07-26T20:02:00.000-07:00

Meistari Jochumsson segir allt sem segja þarf:

Volaða land,
horsælu hérvistar slóðir,
húsgangsins trúfasta móðir,
volaða land!

Hafísa land,
ískrandi illviðrum marið,
eilífum hörmungum barið,
hafísa land!

Vandræða land,
skakkt eins og skothendu kvæði,
skapaði Guð þig í bræði,
vandræða land!

Drepandi land,
búið með kjark vorn og kjarna,
kúgandi merg þinna barna,
drepandi land!

Vesæla land!
Setið er nú meðan sætt er,
senn er nú étið hvað ætt er,
vesæla land!

Hrafnfundna land,
munt þú ei hentugast hröfnum?
Héðan er beint vorum stöfnum,
hrafnfundna land!

2006-07-25T04:55:00.000-07:00

Hótelgleðin

Einn af gestunum á hótelinu er búin að vera hjá okkur í tvær vikur. Hann er að taka upp heimildarmynd um íslenska hesta þannig að Skagafjörðurinn er tilvalin staður fyrir hann að vera á. Í gær fór ég svo að spjalla við hann og fór að spurja hann út í fyrri verkefni. Hann er sem sagt búin að vera í heimildargerð síðan 1960 og tók upp heimildamyndir um bæði Bítlanna og Rolling Stones. Þannig að ég eyddi gærkvöldinu í að hlusta á hvernig væri að túra með þeim. Hvernig Lennon, McCartney, Harrison, Starr, Jagger og restin af liðinu var back in the days. Úfff hvað ég hefði gefið mikið fyrir að vera á staðnum líka...

Það er svo asnalegt að vinna á hóteli þar sem engir símar eru á herberginu. Þannig að þegar fólk er að biðja um að láta að vekja sig þarf ég að fara og banka á hurðina hjá því. Sem er svo sem ekki svo slæmt út á fyrir sig nema þegar ég fæ 100 manna hópa sem eiga öll að vakna klukkan hálf átta. Þau eru staðsett á þremur mismunandi hæðum og í 50 herbergjum. Ég sem sagt er hlaupandi eins og asni að berja á hurðir og reyna að ná þeim öllum á sama tíma. Fáránlegt en örugglega mjög gaman að horfa á.

2006-07-13T17:03:00.000-07:00

Smábæjarlífið er einstaklega skemmtilegt. Það þurfa allir að vera með nefið ofan í annarra manna málum og hafa mikla þörf á því að deila því með öðrum. Ef eitthvað gerist í bænum vita það allir eftir fimm mínútur. Fólk hringir á milli með tilkynningar eins og að hann Jón var eina ferðina enn að halda framhjá Gunnu og hún er búin að gefast upp á honum o.s.frv. Það sem mér finnst skemmtilegast við þetta er að fólki er alveg sama hver er hinum megin í símanum svo lengi sem að boðskapurinn kemst áfram. Svo hef ég kynnst alls konar skemmtilegum karekterum hérna. Þeir sem þekkja mig vel vita að ég hef einstaka ánægju af furðulegu fólki og safna því grimmt. Ég verð að taka nokkur dæmi:

The crazy one: Gamall kall sem hangir á börunum og lýgur þess til skiptist að hann sé njósnari fyrir Bandaríkjamenn eða Rússa.

Bæjarfíflið: Ungur strákur sem er alveg einstaklega vitlaus, fólkinu í bænum til mikillar skemmtunar.

Homminn: Hann er bara einn þannig að hann er the homm á Sauðárkróki.

Annars tekur fólk mér svona misvel hérna. Flestir eru indælir en eldra fólkið hefur forðast mig eins og það eigi lífið að leysa. Ég heyri stundum fussað þessi er nú alveg örugglega úr Reykjavík.

Ég lenti í einstaklega skemmtilegum eldri hjónum í Kaupfélaginu um daginn. Ég hljóp til að versla eina majónesdós fyrir eldhúsið og þegar ég kom var frekar löng röð á kassann. Fyrir framan mig stóðu sem sagt þessi hjón með tvær sneysafullar innkaupakerrur. Gamli maðurinn leit á mig og bauð mér að fara fram fyrir sig. Þá sneri gamla sér við og byrjaði að rífast við manninn sinn. Hún fer ekkert á undan okkur, við komum hérna fyrst og það er alveg fáránlegt að gefa henni okkar pláss o.s.frv. Svona hélt kerlingin áfram að þusa í kallinum og bölva honum fyrir þetta kurteislega boð. (Taka skal fram að þau eru frekar heyrnardauf þannig að þetta samtal átti sér stað yfir alla búðinna og þar sem allir eru svo forvitnir stoppuðu allir í búðinni og hlustuðu.)

Þegar kellingin var búin að skrækja í einhvern tíma og ég búin að brosa afsakandi í allar áttir eins og þetta væri mér að kenna. Hallar kerlingin sér svo upp að manninum sínum og ætlar að hvíslað að honum en í rauninni kallaði yfir allt: Gummi minn þetta er ein af þessum úr Reykjavík. Gaf mér svo nístandi kalt augnaráð. Þá var kallinum nóg boðið og þrumar yfir alla búðina: nú þegir þú. Svo gaf kallinn mér handabendingu að fara fram fyrir þau. Ég var orðin frekar hrædd við þessa konu og hikað svolítið við það að fara fram fyrir þau af því að þetta var orðin svo mikil sena. Þá sneri kella sér að mér og sagði: Komdu þá ef þú þorir... Ég brosti bara og smegði mér fram hjá þeim og stakka af. Já svona getur verið mikið mál að versla majónesdós á Sauðárkróki.

Nú er ég væntanlega búin að drepa alla úr leiðindum með majónessögunni þannig að ég kveð í bili.

2006-06-28T21:04:00.000-07:00

úfff draugarnir á hótel Áningu er sko aldeilis að færa sig upp á skaftið. Ég skrapp niður í frystiklefa áðan að taka út brauð. Frystiklefinn er risastór með stórri, þungri stálhurð. Þegar ég er komin inn í klefann lokast hurðin á eftir mér og festist. Ég bilaðist úr hræðslu og henti mér á hurðina og öskraði og lét öllum illum látum en hurðin haggaðist ekki. Eftir nokkra sekúndur var mér orðið ansi kalt og var eiginlega bara búin að sætta mig við það að henni yrði ekki haggað. Var meira segja farin að pæla í að skrifa lokaskilaboðin með ufsa og brauði í kælinum. Svo algjörlega upp úr þurru opnaðist hún svo aftur. Ef einhver ætlar að reyna að halda því fram að þetta hafi verið gustur eða eitthvað slíkt er það ekki möguleiki. Hurðin er mjööööööög þung og klefinn einangraður. mér varð samt ekkert meint af þessu ævintýri mínu annað en ég held ég sé að fá smá kvef.

Annars hef ég alltaf haft mikla trú á draugum, álfum og dvergum. mér finnst einhvern veginn að þeir hljóti að vera til. Samt hef ég að sama skapi aldrei trúað á guð nokkurn tímann. Ætli það sé ekki vegna þess að mamma og pabbi hafa aldrei verið neitt sérstaklega trúuð og hafa aldrei lagt mikið upp úr því að ala börnin sín upp við bænir og boðorð.

2006-06-20T09:17:00.000-07:00

Einu sinni enn...
Þetta er í þriðja sinn sem ég reyni að starta bloggsíðu. Allt er þegar þrennt er sagði víst einhver einhvern tímann. Í þetta sinn er ég á allt öðrum stað í lífinu og tilverunni en ég var seinast. Þegar ég hætti að skrifa seinast var ég flutt til Kenýa og var orðin kennari. Svolítil Blixen fantasía í gangi. Flestir vita nú hvernig það fór allt saman. Það er eins og allt annar raunveruleiki í dag. Mér finnst eins og allt það ferðalag sé orðið að einhverjum skrýtnum draumi í dag. Allt er svo óraunverulegt og fjarlægt því lífi sem ég lifi í dag.

Eftir að ég kom heim tók við einhver alls herjar doði. Ég reyndi bara að loka á allt sem var í gangi í hausnum á mér og varð sjónvarpssjúklingur á sófunum hjá systkinum mínum. Þess á milli skrapp ég í heimsókn til mömmu og pabba í Bandaríkjunum og til Aríönu á Ítalíu. Bæði þessi ferðalög voru yndisleg en mjög ólík og gerðu mikið fyrir mig.

Svo tók ég mig á, sótti um vinnu á Sauðarkróki af öllum stöðum og er að vinna þar í móttöku á hótel Áningu. Ég er enn að spurja mig hvernig í andskotanum mér datt í hug að það að flytja út í þorp út á landi myndi svala ævintýraþörfinni en það virkar samt einhvern veginn bara fínt fyrir mig.

Svo kom spurningin um framtíðina upp á borðið og allt í einu varð ég að ákveða mig hvað ég vildi verða þegar ég væri stór. Í einhverju fátinu beit ég það í mig að verða lögfræðingur. Mjög líkt mér ekki satt? Tótla lögfræðingur. Tóta litla LÖGFRÆÐINGUR. Einhvern veginn virkar það ekki alveg. En ég er allaveganna skráð í HÍ í haust og ég ætla bara að spila úr því eftir eyranu og sjá til hvort það á við mig.

Jamms svona er líf mitt í augnablikinu. Röð af tilviljunum sem raðast saman í skrýtna heild.
Ég er alltaf að bíða eftir að eitthvað annað gerist sem beri mig á allt aðra braut. Kannski gerist bara ekkert meir og ég á loksins eftir að fullorðnast og taka ábyrgð á mér. Neeeeei veistu það ég held bara ekki ég er að hugsa um að leyfa þessu bara að skrifa sig sjálft.